15. 12 2013

Við í Samfylkingunni erum sammála ríkisstjórninni um að rétt sé að létta skattbyrði fólks á meðaltekjum. En það skiptir máli hvernig það er gert.

Ríkisstjórnin leggur til að lækka skatt í meðaltekjuþrepi um 0,8%. Sú breyting mun kosta 5 milljarða, en nýtist þeim hæst launuðu best. Maður með 300.000 fær 500 krónur en maður með 770.000 fær 4.200 kr.

Við viljum verja sama fé til að hækka mörk millitekjuþrepsins úr 250.000 í 350.000, í samræmi við tillögur ASÍ. Sú breyting kostar jafn mikið og leið ríkisstjórnarinnar en skilar öllum á launum milli 250.000 og 600.000 meiri ávinningi og þeim mun meiri sem tekjurnar eru lægri. Einungis þau 25% sem hafa mestu tekjurnar munu tapa á þessari breytingu.

Með þessu móti léttum við betur undir með þeim hópum sem eru nú að lenda hvað harðast í tekjuskerðingum og stöndum vörð um fjölþrepaskattkerfið.

Er þetta ekki borðleggjandi?

09. 12 2013

Nýjustu fréttir af fjárlagatillögum ríkisstjórnarinnar vekja áhyggjur. Enn og aftur kýs ríkisstjórnin að flytja til byrðar af þeim sem best geta borið þær. Barnafjölskyldur og skuldugt fólk á meðaltekjum á að borga fyrir heilbrigðisþjónustu fyrir okkur öll. Auðmenn og best stæðu fyrirtæki landsins eiga að bera minni byrðar.

Á sama tíma sjáum við fjöldauppsagnir á RÚV sem vekja með manni skrýtnar tilfinningar. Er það virkilega þannig að við ráðum ekki við að reka ríkisútvarp? Er það virkilega þannig – eins og einn þingmanna Framsóknar sagði um daginn – að við þyrftum að velja um að hlusta á dægurtónlist eða láta sjúklinga lifa? Er það virkilega þannig að ekki sé hægt að sinna þróunaraðstoð við fátækt fólk og hafa fullnægjandi heilbrigðisþjónustu?

Ónei. Það eru mörg tækifæri til að reka gott samfélag. En við búum við ríkisstjórn sem treystir sér ekki til að skattleggja þá sem geta borgað, en kýs að skattleggja þá sem ekki geta borgað.

Tökum dæmi:

Samkvæmt lögum er nú lagt á útvarpsgjald. Það nemur upp á 19.400 kr. á mann á ári. Óháð tekjum og óháð félagslegri stöðu. Þetta er nefskattur – skattur af þeirri sort sem menn vilja helst ekki nota. Vegna þess að hann leggst jafnt á fátæka og ríka, sjúka og heilbrigða, öryrkja og þá sem vinnugetu hafa, atvinnulausa og þá sem ekki eru í vinnu, unglinga, fólk á besta aldri og aldraða. Sigmundur Davíð borgar jafn mikið og foreldralaus 18 ára stelpa í menntaskóla.

En við sættum okkur við að greiða þetta gjald því það á að renna til RÚV. Það er þannig lagað séð þjónustugjald. Af því okkur þykir vænt um RÚV. En – ó – allt í einu ákveður ríkisstjórnin að RÚV fái ekki nema hluta af útvarpsgjaldinu. Við, sem borgum til RÚV erum ekki að borga til RÚV. Við erum að borga í ríkissjóð.

Og þetta er ekki einstakt dæmi. Samkvæmt fjárlagatillögum nýrrar ríkisstjórnar er gert ráð fyrir að hækka skráningargjöld í HÍ úr kr. 60.000 í kr. 75.000. Gott og vel – Háskólinn þarf nú peninga. Við hækkuðum skráningargjöld í tíð fyrri ríkisstjórnar og Háskólinn naut þess. En – ó – skráningargjaldshækkunin nú upp á 213 milljónir króna mun ekki skila sér til HÍ. Háskólinn mun bara fá í sinn hlut 39,2 milljónir. Afgangurinn – 173,8 milljónir – mun renna í ríkissjóð. Sérstakur skattur á námsmenn.

Ríkisstjórnin treystir sér ekki til að leggja skatt á útflutningsgreinar, sem aldrei hafa hagnast meira vegna gengisfellingarinnar.

Ríkisstjórnin treystir sér ekki að leggja skatt á ríkustu landsmennina og ætlar að leggja af auðlegðarskattinn.

Ríkisstjórnin ætlar að gefa makrílkvótann og hún lækkar veiðigjaldið.

En hún hefur fundið breiðu bökin. Fólk í fátækustu löndum heims. Íslenskar barnafjölskyldur, venjulegar fjölskyldur með venjulegar skuldir, lágtekjufólk, lífeyrisþegar og námsmenn. Þessir hópar eiga að borga meira til samfélagsins en Sigmundur Davíð og Bjarni.

Þetta er hugrökk og framsýn ríkisstjórn.

06. 12 2013

Nokkur umræða hefur spunnist um þá staðhæfingu Illuga Gunnarssonar að ekki eigi að spyrja fólk um hvort það vilji að haldið verði áfram með aðildarferlið, heldur hvort það vilji ganga inn í ESB.

Í þessu felast bæði rökleysa og svik.

Rökleysan er sú að upplýsingar skortir til að maður geti svarað spurningunni um aðild með upplýstum hætti. Ég er til dæmis ekki til í aðild nema tryggt sé búið um ákveðna þjóðarhagsmuni. Þeir lúta til dæmis að því hvernig búið verður um hnúta í gjaldmiðilsmálum og möguleikum okkar til viðbragða við fjármálaáföllum og svo auðvitað um stjórnkerfi fiskveiða. Ég gæti ekki sagt í dag með óyggjandi og óafturkræfum hætti að ég vilji aðild að ESB ef aðildarsamningur verður ekki góður. Svo er um svo marga, marga aðra. Þess vegna hafa allar þjóðir gengið óbundnar til aðildarsamninga og lagt niðurstöðuna í dóm þjóðarinnar.

Svikin felast í því að Sjálfstæðisflokkurinn lofaði fyrir kosningar þjóðaratkvæðagreiðslu um það hvort haldið yrði áfram með aðildarumsóknina og lagði meira að segja fram tillögur um það efni á Alþingi. Þá var það semsagt rökrétt afstaða, að áliti forystu flokksins.

Viðsnúningur Illuga í þessu máli er eðlislíkur viðsnúningi Sjálfstæðisflokksins í skuldamálunum. Fyrir kosningar sagði Bjarni Benediktsson alveg skýrt að ekki kæmi til greina að ríkið tæki á sig kostnað af skuldalækkunum einstaklinga. Nú boðar hann aukningu ríkisútgjalda um 80 milljarða með allsherjarríkisvæðingu vandans.

Sjálfstæðisflokkurinn hefur augljóslega ekkert lært frá því að hann leiddi Ólaf F. Magnússon til hásætis í borgarstjórn.

Hann gerir hvað sem er, segir hvað sem er og svíkur hvaða fyrirheit sem er til að fá völd og halda þeim.